Hier vindt u onze sponsoren van de stichting Doorgaon
Anne Dekkers (Brabant,Vorstenbosch).
Mevr. Kasteel (Heerlen).
Wie ik ben. Mijn naam is Marcel Conraads. Wat je hier leest, is geen verzonnen verhaal en geen drama om het drama. Het is mijn leven. Een verhaal dat iedereen kan overkomen ook als je denkt dat je veilig zit, dat alles op rolletjes loopt en dat jij dit soort dingen wel zou zien aankomen.
Ik deel dit verhaal omdat toxische relaties vaak onzichtbaar beginnen. Omdat manipulatie langzaam gaat. En omdat herstel mogelijk is, zelfs als je denkt dat er niets meer van je over is.
Jaren geleden ging ik vaak op stap met een goede vriendin. Gezellig, onschuldig, vertrouwd. Tot zij op een dag voorstelde om iemand mee te nemen: een oudere man, bijna twintig jaar ouder dan ik.
Aan de buitenkant leek hij de goedheid zelve. Lief, rustig, onopvallend. Het type waarvan je denkt: die doet geen vlieg kwaad. Maar juist dat maakte het gevaarlijk. De eerste rode vlag kwam al snel. Een vreemde opmerking over wat mijn vriendin zogenaamd over mij gezegd zou hebben. Het klopte niet. Maar ik noteerde het niet. Ik ging verder. Dat is hoe het vaak gaat.
We raakten aan de praat. Diepgaande gesprekken. Intellectuele klik. En toen kwam het moment dat hij zei dat hij zich erotisch tot mij aangetrokken voelde.
Ik had nog nooit iets met een man gehad. Ik twijfelde, voelde weerstand, maar gaf het toch een kans. De eerste kus voelde meteen verkeerd. Alles in mij zei: dit is niets voor jou. Maar ik negeerde dat gevoel.
In het begin leek het spannend. Daarna werd het langzaam donkerder. Hij genoot van mijn pijn. Hij werd jaloers als anderen aandacht aan mij gaven. Hij trok zich terug, strafte met zwijgen, paste silent treatment toe. Dat is geen miscommunicatie. Dat is machtsmisbruik.
Tijdens een vakantie in Barcelona voelde ik me plots niet goed. Overweldigd, misselijk, leeg. Ik vroeg of we terug konden naar het hotel. Hij draaide zich om en liep weg.
Hij liet me alleen achter in een vreemde stad. Dat moment staat in mijn geheugen gegrift. Niet alleen vanwege de angst, maar vanwege de ijskoude onverschilligheid. Daar begon ik te begrijpen met wat voor persoon ik te maken had.
In Barcelona merkte ik ook iets anders: ik keek naar vrouwen. En dat voelde wél echt. Ik durfde het niet te zeggen, maar diep vanbinnen wist ik het al. Terug in Nederland heb ik de waarheid uitgesproken. Dat ik op vrouwen viel. Dat de relatie moest stoppen. Dat ik weg moest.
Dat was het moment waarop zijn ware gezicht zichtbaar werd.
Na de breuk begon het echte spel. Hij hield sleutels achter. Dook op bij mijn werk. Reed door mijn straat. En uiteindelijk ontdekte ik dat hij maandenlang toegang had tot mijn Facebook-account. Hij controleerde met wie ik sprak, wie ik toevoegde, wat ik deed.
Dat gevoel – voortdurend bekeken worden – brak iets in mij. Ik werd onzeker. Angstig. Paranoïde.
Die constante stress mondde uit in een psychose. En hoe ironisch ook: ik had een achtergrond in de psychiatrie. Ik wist wat er gebeurde.
Met hulp van vrienden, een maatschappelijk werker en lichte medicatie heb ik mezelf langzaam teruggevochten. Niet perfect. Niet snel. Maar wel echt. Herstel is geen rechte lijn.
Mijn oude werkgever zei iets wat alles veranderde: “Ga doen wat jij leuk vindt.”
Ik koos voor humor. Voor cabaret en stand-up comedy. In augustus stond ik voor het eerst op het podium. En het voelde als vrijheid. Mijn doel? Psychose bespreekbaar maken. De schaamte eraf halen. Laten zien dat je meer bent dan een label.
• Je kunt in een toxische relatie belanden zonder het door te hebben
• Manipulatie is vaak subtiel, niet schreeuwerig
• Psychose maakt je niet minder mens
• Herstel is mogelijk
• Humor kan helend zijn